ჩემთვის დგნ-დგნ არის მატარებლის ხმა.
პ.ს. გიორგი ზანგურთან ერთად დავით გოგიბედაშვილის ლექსი ” გული ძგერს” გამახსენდა, მის ჩანაწერს თუ მოისმენთ გულის ცემის ხმას გაიგებთ :))))

~კობა–ცაპ–მა კი მართალია იმედი გამიცრუა და ყველაფერში ეჭვი შემატანინა, მაგრამ მაინც კარგი იყო :)

ქართული მატარებელი ჩემთვისაც “ჩუქუ–ჩუქუ”–ა, თუ, როგორ ვთქვა, – “მატარებელი კარგ განწყობაზეა”, ხლო თუ ტრაგიკულზე, სევდიანზე, მოკლედ – მინორულზე, მაშინ – “დგნ–დგნ–დგნ–დგნ” :)

რა შეესაბამება აქ სინამდვილეს და რა არის პელევინის ფანტაზიის ნაყოფი, როგორც ეს მას ძირითადად ახასიათებს ხოლმე, ამის თქმა ძნელია.

ეს ტყუილად კი არ დავწერე :)

“საქართველოში – “კობა–ცაპ”.”

აი, ეს კი პირველად გავიგე… ნამდვილად ჩვენ საქართველოზეა? :))

“ჩემთვის ბავშვობიდან მატარებელი ჩუქუჩუქუს გამოსცემდა”

ხო, მატარებელი მიჩუქჩუქებს – ყველაზე გავრცელებულია :)) “მიჩუქჩუქებს” – სხვა რამეზე ვერც იტყვი :))