ЖИЗНЬ, ЖИЗНЬ
I

Предчувствиям не верю, и примет
Я не боюсь. Ни клеветы, ни яда
Я не бегу. На свете смерти нет:
Бессмертны все. Бессмертно всё. Не надо
Бояться смерти ни в семнадцать лет,
Ни в семьдесят. Есть только явь и свет,
Ни тьмы, ни смерти нет на этом свете.
Мы все уже на берегу морском,
И я из тех, кто выбирает сети,
Когда идет бессмертье косяком.

II

Живите в доме – и не рухнет дом.
Я вызову любое из столетий,
Войду в него и дом построю в нем.
Вот почему со мною ваши дети
И жены ваши за одним столом,-
А стол один и прадеду и внуку:
Грядущее свершается сейчас,
И если я приподымаю руку,
Все пять лучей останутся у вас.
Я каждый день минувшего, как крепью,
Ключицами своими подпирал,
Измерил время землемерной цепью
И сквозь него прошел, как сквозь Урал.

III

Я век себе по росту подбирал.
Мы шли на юг, держали пыль над степью;
Бурьян чадил; кузнечик баловал,
Подковы трогал усом, и пророчил,
И гибелью грозил мне, как монах.
Судьбу свою к седлу я приторочил;
Я и сейчас в грядущих временах,
Как мальчик, привстаю на стременах.

Мне моего бессмертия довольно,
Чтоб кровь моя из века в век текла.
За верный угол ровного тепла
Я жизнью заплатил бы своевольно,
Когда б ее летучая игла
Меня, как нить, по свету не вела.

ეს კი მისამართი სადაც ლექსის ავტორი, არსენი ტარკოვსკი “ცხოვრობს” უფრო სწორედ კი მისი ლექსები “ცხოვრობენ”

ნეტში იაფია უკვდავება.

იმაზე იაფი, ვიდრე ვარსკვლავის მოწყვეტა :) ანუ შეძენა. (რატომღაც გამახსენდა ვარსკვლავების ყიდვა–გაყიდვის ამბავი).
——
ვიფიქრე ახლა ამ ყველაფერზე და.. თითქოს არაფერი იცვლება: ნაცნობების ვიწრო წრეს ემახსოვრები რეალში თუ ასევე ნაცნობების ვიწრო წრეს (მაგალითად ფორუმელებს) ვირტუალში –რა განსხვავებაა.
უბრალოდ ნეტის შემთხვევაში საზღვრები იშლება, გეოგრაფიული თვალსაზრისით. ეს ყველაფერი უბრალო მოკვდავების შესახებ.
აქ მთავარი ის არის, რას ქმნი და რა განთავსდება ნეტში (მოტანილი მაგალითი – მუსიკოსის).

ერთი კი მართალია, ნეტის ნაცნობებს შესაძლოა სულ სხვაგვარად დაამახსოვრდე, ვიდრე მათ, ვისაც ყოველდღიურად ხვდები. აი, მაგალითად, ბევრმა ნაცნობმა არ იცოდეს, რომ ბლოგი გაქვს, ან რომელიმე ფორუმის წევრი ხარ და შესაძლოა იმაზე უფრო გახსნილი ამ ფორუმში თი ბლოგზე, ვიდრე ყოველდღიურად – მათთან.

პ.ს. ნეტში იაფია უკვდავება.

საკმარისია შედევრი გაანდაგურო. გარანტირებული გაქვს ისტორიის ფურცლებზე საკუთარი სახელი ამოშანთვა.

ჩემის მოკლე ჭუით, უკვდავად, ბუნებით მინიმალისტ ადამიანების წარმოსახვაში (ან რეალობაში) დარჩებიან, ხოლო მაქსიმალისტებისთვის, ისნი მკვდრები არაინ.

* * *
კუნდერა, ჩეხი სპეც-აგენტი :-D

სიკვდილს ქსელში სხვა განზომილება აქვს და მისი საზომი უკვდავებაა…

რა ვიცი აბა… :)
ონლაინ იქნება თუ ოფლაინ, თუ რაიმე მეტნაკლებად ღირებულს შექმნი, ისედაც გარანტირებული გაქვს უკვდავება. ქსელში უბრალოდ უფრო ადვილია ჩვეულებრივი მოკვდავისთვის თავის დამკვიდრება და ხალხისთვის დასამახსოვრებელი პერსონაჟის შექმნა.

რეალში რომ სიკვდილის შემდეგ კიდევ დიდხანს არ მოკვდე, ერთი სამუზეუმო ნახატი მაინც უნდა შექმნა :) ინტერნეტში კი საკმარისია ორი სიტყვა მიჯღაბნო კლავიატურით და შემდეგ შენს უკვდავებას WordPress-ის never expiring account policy უზრუნველყოფს :D

ზოგადად კი, ონლაინ-ქომიუნითიებში სიკვდილის და ამ ქომიუნითის წევრების შემდგომი ქმედება/რეაგირებების თემაზე კარგი გემრიელი სადიპლომოს დაწერაც შეიძლება ფსიქოლოგიაში :) თუნდაც მარტო ცოტა ხნის წინანდელ მოვლენებზე დაყრდნობით თბილისის ფორუმზე…