ლინგვისტუსის ბლოგი

ამასწინათ ხელში ჩამივარდა “შუასაუკუნეების ისლამური ცივილიზაციის ენციკლოპედია” ინგლისურ ენაზე. საკმაოდ მშვენიერი წიგნი. აი, ისეთი რომლის მსგავსების ფურცვლაც მიყვარს ხოლმე ჩაის სმის დროს. თუმცა ამ წიგნის ფურცვლა, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, არ გამომივიდა, ვინაიდან მისი ელექტრონული ვერსიით მიწევს დაკმაყოფილება. მიუხედავად ამისა, საკმაოდ საინტერესო და ინფორმატიულ სტატიებს შეიცავს იგი. გთავაზობთ ამონაწერს სტატიიდან, რომლის თარგმნის სურვილის მიუხედავად საკმარისი დრო ვერ გამოვნახე…

BARAKA
Baraka, which means ‘‘blessing,’’ is a divinely inspired quality or force of presence that is often associated with prophets, saints, and other holy persons, and more generally with pious and learned individuals, as well as with sacred places and objects. The Jews and Christians of the Islamic world held similar beliefs concerning baraka. Muslims regard God as the ultimate source of baraka and the Qur’an as embodying it. The Prophet Muhammad, his family, and the Shi‘i imams possessed baraka in life and posthumously, as did certain rulers such as Saladin and Nur al-Din. Baraka was also associated with individuals who possessed exemplary learning, including theologians such as al-Ghazali and Sufis such as Ibn ‘Arabi and ‘Abd al-Qadir al-Jilani. Rulers sought the baraka of saints, especially before waging war and at times of illness. Baraka could be transmitted simply by touching a person and their clothing or by embracing them. Baraka was also manifest in articles of clothing and other personal effects of pious persons, such as the mantle of the Prophet Muhammad and Dhu ’l-Fiqar, the famed sword of the Prophet’s cousin and fourth caliph ‘Ali b. Abi Talib. Certain mosques, tombs, and shrines, wells, and natural formations, such as springs and trees, were particularly renowned for their baraka to the extent that they became pilgrimage places. The earliest codices of the Qur’an attributed to the third Rightly Guided Caliph ‘Uthman b. ‘Affan and to his successor, ‘Ali b. Abi Talib, were objects of pious visitation. Visitors sought to obtain baraka by touching and kissing them.
JOSEF W. MERI

პ. ს. “ბარაქა” არაბულში და “მადლი” ქართულში აბსოლუტური შესატყვისები ყოფილა…